U bent hier

Groot was het contrast toen Atome met donkere riffen en percussie de pop-helft van de avond inzette. Snel werd het zonniger met ‘Voie lactée’ – en die bleef het hele optreden schijnen. De foute 80s synths, de Franse nonchalance van de frontman en de soms dramatische gitaren bereikten dat benevelende effect van te lang in de zon te zitten. Voeg daar roze belichting, nummers over “les oiseaux” en de theatrale wijze waarop Remy Lebbos zijn gitaar bespeelde aan toe en het geheel dreigde net iets te hoog te zweven om geloofwaardig te blijven. Je kan je ook verbranden aan de zon. Dankbaar waren we dan ook voor de intermezzo’s waarin de gitaar en drums dankzij hun prominente positie aan dramatiek wonnen. Dankzij die eigenzinnige rock-riffs – met excentrieke toonladders om toch niet helemaal serieus te worden – vermeed Atome Icarus-scenario’s. Er werden geen vleugels verbrand en de band bleef vliegen – al werd het soms heel warm.

ATOME - VOIE LACTEE (PARTIE 2)

ATOME - TES YEUX

ATOME - CAMELEON (feat. Coline Wauters)